Dating apps και το δύσκολο κυνήγι του «the one»

Όταν το swipe γίνεται μονόδρομος και η ανάγκη για αληθινή σύνδεση δεν χωράει σε προφίλ

46, μαμά και single εδώ και κάποιους μήνες. Όχι από επιλογή τύπου «ανακαλύπτω τον εαυτό μου», αλλά από εκείνη την πιο πεζή, ανθρώπινη εκδοχή: έτσι ήρθαν τα πράγματα. Και κάπου ανάμεσα σε παιδί, σπίτι, λογαριασμούς, 3 γατιά, ένα σκυλί, καθημερινότητα και μια ζωή που τρέχει χωρίς παύση, συνειδητοποιείς κάτι αρκετά απογοητευτικό. Όταν είσαι single την σήμερον ημέραν -και ειδικά σε αυτή την ηλικία- και θέλεις να γνωρίσεις έναν καινούριο άνθρωπο, με την ελπίδα ότι ίσως είναι αξιοπρεπής, οι επιλογές σου είναι λίγες. Πολύ λίγες. Τόσο λίγες που τα dating apps μοιάζουν σχεδόν μονόδρομος.

Ειδικά αν είσαι single mom. Εκεί το πράγμα δυσκολεύει ακόμα περισσότερο. Όχι γιατί «κουβαλάς το πακέτο», όπως μερικοί -μην τους χαρακτηρίσω- λένε, αλλά γιατί ο χρόνος σου είναι περιορισμένος και η ανοχή στο bullshit ακόμα πιο περιορισμένη. Δεν μπαίνεις στα apps γιατί βαριέσαι ή δεν έχεις τι να κάνεις τα βράδια σου. Μπαίνεις με εκείνο το μικρό, σχεδόν αφελές «μπας και». Ναι, ξέρω, ακούγεται σαν όνειρο θερινής νυκτός ή ρομαντική κομεντί των ‘00s, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει. Πεισματικά.

Οι γυναίκες ψάχνουν τον prince Charming, οι άντρες… βασικά δεν είμαι σίγουρη τι ψάχνουν οι άντρες στις ημέρες μας.

Και κάπου εκεί ξεκινάει το swipe. Το swipe ως άσκηση υπομονής. Το swipe ως δοκιμασία νεύρων. Χρειάζεται υπομονή (και ένα μεγάλο ποτήρι κρασί). Μια διαδικασία που σε μαθαίνει να αποφασίζεις για ανθρώπους μέσα σε δευτερόλεπτα. Να κρίνεις, να απορρίπτεις και να προχωράς. Όχι να γνωρίζεις. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Αφορά και τους άντρες το ίδιο. Όλους μας.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, τα dating apps δεν είναι φτιαγμένα για να αναδείξουν τον άνθρωπο. Είναι φτιαγμένα για ταχύτητα, εικόνα και εντύπωση. Και κάπου εκεί χάνεται το πιο βασικό. Πώς ψάχνεις για τον έναν και μοναδικό μέσα σε μια διαδικασία που σου μαθαίνει να ξεπετάς ανθρώπους με μια κίνηση του αντίχειρα;

Στην ηλικία μου ειδικά, των over 40s, κανείς δεν μπαίνει «καθαρός». Όλοι κουβαλάμε ιστορίες, σχέσεις που δεν πέτυχαν, απογοητεύσεις, παιδιά ή την απουσία τους, φόβους, άμυνες. Οι γυναίκες αναζητούν πρίγκιπες και οι άντρες φαντάσματα του παρελθόντος τους. Αλλά, οι περισσότεροι, βαθιά μέσα τους, ψάχνουν κάτι πολύ πιο απλό, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα περίπλοκο: κάποιον να χωράει στη ζωή τους όπως είναι τώρα. Όχι όπως θα ήθελαν να είναι.

Και κάπου εκεί μπαίνουν τα κριτήρια. Όχι ως καπρίτσιο. Όχι ως «είμαι δύσκολη» ή «έχω πολλές απαιτήσεις». Αλλά ως μηχανισμός επιβίωσης. Όταν έχεις ζήσει, έχεις αγαπήσει, έχεις πληγωθεί και έχεις ξανασταθεί στα πόδια σου, ξέρεις πια τι δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. Δεν έχει χρόνο για πειράματα. Δεν έχεις αντοχές για μισά πράγματα. Αυτό ισχύει τόσο για μια single Mom στα 46 της, όσο και για έναν άντρα στα 40 ή 50 του.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν. Είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη, η καλοσύνη και η ευγένεια τείνουν να γίνουν παλιομοδίτικες αντιλήψεις. Πλέον, είναι σαν να θέλουμε σύνδεση, αλλά πολλοί την θέλουν από απόσταση. Σαν να θέλουμε κάτι σοβαρό, αλλά με ανοιχτή πόρτα διαφυγής. Σαν να θέλουμε να μην νιώθουμε μόνοι, χωρίς όμως να ρισκάρουμε. Και τα dating apps ευνοούν ακριβώς αυτό: λίγη εγγύτητα, μηδέν ρίσκο.

Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι οι εφαρμογές. Ίσως να είναι ότι προσπαθούμε να βρούμε κάτι βαθιά ανθρώπινο σε ένα περιβάλλον που δεν αφήνει χώρο να φανεί ο άνθρωπος. Γιατί ο «one and only» δεν χωράει σε τρεις φωτογραφίες και ένα μικρό βιογραφικό. Δεν συνοψίζεται σε swipe. Δεν αποκαλύπτεται σε δέκα ατάκες στο chat. Μέχρι να βρεθεί, συνεχίζουμε. Όχι γιατί πιστεύουμε στο παραμύθι. Αλλά γιατί, παρά την κούραση και τον κυνισμό, θέλουμε να πιστεύουμε στον άνθρωπο. Και στην ελπίδα ότι κάπου εκεί έξω βρίσκεται το «happily ever after» μας.

ΥΓ. Αλέξανδρε μήπως να φτιάξουμε ένα app για metalheads?!