Photo credits
Ένα άλμπουμ φυσική συνέχεια της διαδρομής τους, με την ίδια ασυμβίβαστη στάση
Πιστεύω πως οι Converge έγιναν ακόμα πιο σκληροί με τον εαυτό τους με το Love Is Not Enough.
Ούτε επιστροφή μπορώ να τη πω ούτε reboot. Είναι άλλη μια μαχαιριά στο ίδιο παλιό σημείο, εκεί που πονάει αλλά συνεχίζεις να πατάς.
Ο δίσκος σε πετάει κατευθείαν μέσα. Riffs κοφτά, drums που μοιάζουν να τρέχουν για να προλάβουν την κατάρρευση και φωνητικά που ξεσκίζονται. Δεν υπάρχει άνεση εδώ και γενικά δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Κι όμως, ανάμεσα στο χάος ξεπροβάλλουν κάποιες στιγμές σχεδόν εύθραυστες, όπως το highlight για μένα, το “Gilded Cage”, σαν να κοιτάς για λίγο κάτω πριν ξαναβουτήξεις.
Η παραγωγή κρατάει την αγριότητα εκεί που πρέπει. Χωρίς γυάλισμα. Ακούγεται ζωντανό, σαν rehearsal που βγήκε εκτός ελέγχου και κατέληξε δίσκος. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι ο τίτλος δεν μιλάει για αγάπη όπως την ξέρουμε· μιλάει για αντοχή, για σχέσεις που σε φθείρουν αλλά δεν τις αφήνεις.
Δεν είναι εύκολος δίσκος. Είναι για νύχτες που δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν και απλά βάζεις κάτι να σε βαράει μέχρι να αδειάσεις. Αν τους ακολουθείς χρόνια, θα βρεις συνέχεια. Αν μπαίνεις τώρα, ή θα κολλήσεις ή θα φύγεις τρέχοντας.
Και κάπως έτσι πρέπει να είναι.
