Από το eyeliner στο corpse paint

Tο μακιγιάζ ως δήλωση επανάστασης

Υπάρχουν άνθρωποι που βάφονται για να αρέσουν. Και υπάρχουν κι αυτοί που βάφονται για να τρομάξουν, να προκαλέσουν ή απλώς να δηλώσουν «δεν είμαι σαν όλους τους υπόλοιπους».

Στον κόσμο της εναλλακτικής μουσικής, το μακιγιάζ δεν ήταν ποτέ θέμα μόδας. Ήταν μήνυμα. Ήταν πανοπλία. Ήταν η πιο ήσυχη, αλλά ταυτόχρονα η πιο κραυγαλέα μορφή επανάστασης.

Και κάπως έτσι, από το eyeliner μέχρι το corpse paint, γράφτηκε μια ολόκληρη ιστορία αντίστασης… με καλλυντικά.

Το eyeliner: όταν ο πόνος μπήκε στα μάτια

Το eyeliner δεν μπήκε στη μουσική για να τονίσει βλέμματα. Μπήκε για να τονίσει συναισθήματα.

Ήταν η εποχή που η εφηβεία πονούσε. Που όλα ήταν υπερβολικά. Που έγραφες στίχους στο τετράδιο και ένιωθες ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει — εκτός από εκείνο το τραγούδι που έπαιζε στο repeat.

Το eyeliner έγινε σύμμαχος. Ένα μαύρο πλαίσιο γύρω από μάτια που έβλεπαν τον κόσμο σαν εχθρικό level σε videogame.

• Δεν είχε φύλο.
• Δεν είχε κανόνες.
• Είχε μόνο ένταση.

Και κάθε γραμμή έλεγε: «Αυτός είμαι, αν σας αρέσει».

Και κάπου εκεί, το μακιγιάζ άρχισε να βαθαίνει. Να γίνεται πιο έντονο. Πιο απειλητικό.

Το μαύρο δεν ήταν πια μόνο συναίσθημα. Ήταν άρνηση. Άρνηση του «ντύσου σαν άνθρωπος» του «χαμογέλα», του «βγάλε αυτή τη μαυρίλα από το πρόσωπό σου».

Το μακιγιάζ έγινε τρόπος να πεις: «Δεν είμαι εδώ για να είμαι όμορφος. Είμαι εδώ για να είμαι εγώ».

Το corpse paint: όχι make-up, τελετουργία

Και μετά… ήρθε το corpse paint. Εδώ δεν μιλάμε για αισθητική. Μιλάμε για τελετουργία. Το corpse paint δεν σε κάνει απλώς να φαίνεσαι αλλιώτικος. Σε αποκόπτει από τον κανονικό κόσμο. Σε μετατρέπει σε κάτι άλλο. Σε φιγούρα. Σε σύμβολο.

• Λευκό σαν νεκρός. Μαύρο σαν σκιά.
• Χωρίς εκφράσεις. Χωρίς συναίσθημα.

Δεν είναι για να εντυπωσιάσει. Είναι για να αρνηθεί.

Κοινωνικούς κανόνες. Ομορφιά. Ανθρώπινη κανονικότητα.

Και γι’ αυτό δεν είναι για όλους. Ούτε πρέπει να είναι.

Η επανάσταση στο πρόσωπο

Από το eyeliner μέχρι το corpse paint, το μακιγιάζ έγινε γλώσσα. Χωρίς λέξεις. Χωρίς εξηγήσεις.

Ήταν τρόπος να πεις:

• «Δεν ανήκω εδώ» 
•  «Δεν παίζω με τους κανόνες σας» 
•  «Αυτό είμαι, πάρ’ το ή άστο»

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μουτζούρες καθρέφτη, ιδρώτα συναυλίας και ξεβαμμένα μάτια στις 3 το πρωί, γεννήθηκε μια σιωπηλή επανάσταση.